Doç. Dr. Mehmet Tıraş’ın “Türkiye’de Kanola Tarımı” makalesinden alıntıdır.
Kanola bitkisi kışlık ve yazlık olarak ekilebilmektedir. Yazlık ekimler daha çok Akdeniz ve Ege bölgelerinin ovalarında yapılırken kışlık ekimler İç Anadolu, Marmara ve diğer bölgelerde yapılmaktadır.
Kanola, kışlık ekilen yerlerde 15 Eylül-15 Ekim tarihleri arasında ekilmektedir. İyi bir çimlenme için toprak sıcaklığı 10-12 °C olmalıdır. Kışlık olarak ekilen kanola -15 °C sıcaklığa kadar dayanabilmektedir.
Kanola tohumu küçük olduğundan çimlendiğinde toprak yüzeyine çıkış gücü de düşüktür. Bu nedenle tohum ekilecek tarlaların çok iyi hazırlanması gereklidir. Buğday, mısır gibi bitkilerin hasadından sonra söz konusu bitkilerin anız ve kalıntıları temizlenmelidir. Ekimin düzgün olması için tohum ekiminden önce ve sonra tarlalar düzleştirilmelidir.
Sonbaharda kışlık olarak ekilen kanola, kış mevsimine gelişmiş bir kök sistemiyle girer ve soğuklardan pek zarar görmez. Ekim işlemi kasım ayında yapılırsa çıkış yetersiz olur; zayıf kalan bitki kış soğuklarından fazlasıyla etkilenir ve gelişimi yavaşlar.
Tarlalara tohum ekilmesi işlemi, küçük tohumları ekebilen ekim makineleri veya mibzerlerle yapılabilir. Mibzer kullanımı, sıra arası mesafenin ve ekim derinliğinin kolayca ayarlanmasını sağladığı için önemlidir (Süzer, 2001: 3). Mibzerlerle yapılan ekimde dekara 400 g tohum yeterli olmaktadır. Sıra arası mesafe 17-30 cm, sıra üzerindeki bitkiler arası mesafe toprağın verimine bağlı olarak 5-6 cm, ekim derinliği ise 1,5 cm olmalıdır.
Kanola bitkisi gelişimi sırasında aralarında yabancı ot barındırmaz. Ancak kanola ekilecek tarlada yabani hardal çok miktarda bulunuyorsa bu tarlaya kanola ekilmemelidir. Çünkü yabani hardal ile kanola aynı familyadan olduğu için hasatta tohumlar birbirine karışmakta ve bu da kaliteyi düşürmektedir.
Kanola tarımında isabetli bir gübreleme yapabilmek için toprak analizi önemlidir. Fosforlu gübreler ekim sırasında toprağa verilirken, azotlu gübreler bahar aylarında verilir. Bu bitki kükürt besin maddesine diğer bitkilere göre daha fazla ihtiyaç duyduğundan kanola ekilecek toprakta kükürt eksikliği varsa sülfatlı gübrelerin kullanılması önemlidir.
Kanola tarımı yapılan alanlarda aynı bitkinin üst üste aynı tarlaya ekilmesi toprağın fakirleşmesine ve verimin azalmasına neden olmaktadır. Bu nedenle toprağın verim gücünü korumak ve yüksek verim alabilmek için münavebe (ekim nöbeti) uygulanmalıdır.
Daha önce de ifade edildiği gibi kanola bitkisi gür bir şekilde geliştiğinden aralarında yabancı ot gelişimini engellemektedir (Fotoğraf 3). Ancak bu durum, bitkinin 30-40 cm boya ulaştığı dönemden sonrası için geçerlidir. Bitkinin ilk yetişme devresinde yabancı ot mücadelesi çok önemlidir. Bu dönemde çabuk gelişen yabani otlar, kolza bitkisinin gelişimini engelleyerek besin maddelerine ortak olmakta ve %20-30 oranında ürün kayıplarına yol açabilmektedir.
