Genel Özellikleri ve Lezzeti
Pippin elmaları yuvarlak ile oval arasında bir biçime sahiptir; bazı meyveler hafifçe asimetrik, dikdörtgenimsi bir görünümle uzar. Kabuğu pürüzsüz, mumsu ve hafif oluklu olup açık yeşilden sarımsı yeşile kadar değişen renklerdedir; üzerinde belirgin gözenekler ve yer yer pembe bir kızarıklık bulunur. Sapın çevresindeki yüzey kaba, kahverengi bir pas tabakasıyla kaplı olabilir. Kabuğun altındaki meyve eti gevrek, soluk yeşilden beyaza değişen renkte, ince dokulu, sulu ve aromatiktir.
Pippin elmaları hasat edildiklerinde buruk ve ekşidir; soğuk depoda bekletildiklerinde lezzetleri yumuşar.
Depoda şeker oranı arttıkça elma, çam, narenciye, ceviz ve yeşil çay notalarıyla tatlı-mayhoş bir aroma kazanır.
Mevsim ve Bulunabilirlik
Pippin elmaları sonbaharın sonlarında hasat edilir ve ilkbaharın başına kadar saklanabilir.
Güncel Bilgiler
Botanik olarak Malus domestica türüne giren Pippin elmaları, Rosaceae familyasına ait eski bir yerel kış çeşididir. Newtown Pippin ve Albemarle Pippin adlarıyla da bilinen bu çeşidin adındaki “pippin” kelimesi “çekirdekten yetişen fide” anlamına gelir ve çeşidin tesadüfen çimlenen bir fideden ortaya çıkışına gönderme yapar. Pippin elmasının, 18. ve 19. yüzyıllarda ticari olarak yetiştirilen en eski Amerikan elma çeşitlerinden biri olduğu düşünülüyor. Günümüzde birçok elma çeşidi “pippin” adıyla anılsa da bunların çoğu artık ticari amaçla yetiştirilmiyor. Pippin elması, genellikle Granny Smith elmasının gölgesinde kalan nadir bir çeşit olarak kabul edilir ve Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu ve batı kıyılarındaki yerel üretici pazarlarında bulunur.
Meyve suyu ve elma şarabı üretimi için yaygın olarak kullanılırlar.
Ünlü S. Martinelli & Company, köpüklü elma şırası üretimi için Kuzey Kaliforniya’da yetiştirilen Pippin elmalarının yüzde seksen beşinden fazlasını satın alıyor. Besin değeri: Pippin elmaları iyi bir lif kaynağıdır; ayrıca sindirim sistemini uyarmaya ve vücuttaki sıvı dengesini düzenlemeye yardımcı olabilecek bir mineral olan potasyum içerir. Elmalarda A ve C vitaminlerinin yanı sıra eser miktarda bor da bulunur. Kullanım alanları: Pippin elmaları hem çiğ olarak hem de fırınlama, haşlama, kavurma ve kaynatma gibi pişirme yöntemleriyle tüketilmeye son derece uygundur. Elmalar hasattan hemen sonra tüketilmez; şeker oranını artırmak, asitliği azaltmak ve hoş, katmanlı bir tat kazanmak için genellikle 1-2 ay depolanır. Tüketime hazır hâle geldiğinde Pippin elmaları taze olarak yenebilir, meyve suyu veya elma şırası için preslenebilir ya da elma püresi, elma ezmesi, reçel veya komposto yapılabilir. Elmalar ayrıca turta, tart, kek, ekmek ve kobbler gibi tatlılarda pişirilebilir. Meyve eti çabuk karardığından elmaların dilimlendikten kısa süre sonra kullanılması önemlidir. Pippin elmaları uzun süre saklamak için kurutulabilir, hem tuzlu hem de tatlı yemeklerde baharat olarak kullanılmak üzere toz hâline de getirilebilir. Pippin elmaları tarçın, karanfil ve muskat gibi baharatlarla; kır çiçeği balı, vanilya, karamel, hardal yeşillikleri, portakal, kayısı, hurma, badem ve ceviz gibi kuruyemişlerle ve gorgonzola peyniriyle iyi uyum sağlar. Taze elmalar, buzdolabı gibi serin, kuru ve karanlık bir yerde yıkanmadan bütün olarak saklandığında 1-4 ay dayanır. Etnik/Kültürel bilgi: Pippin elmalarına, çeşidin 18. yüzyılın başlarında yetiştirildiği Virginia’daki ilçenin adından dolayı Albermarle Pippin adı da verildi. Albermarle sakinlerinin çoğu, Virginia’nın toprağı ve iklimi sayesinde elmalarının ülkenin başka yerlerinde yetiştirilen Pippin elmalarından farklı, eşsiz bir lezzet kazandığına inanıyordu. Albermarle Pippin elmaları o kadar sevildi ki 19. yüzyılın başlarında ABD’nin Büyük Britanya Büyükelçisi Andrew Stevenson, İngiltere Kraliçesi Victoria’ya bir sepet dolusu bu elmadan hediye etti. Hediye o kadar büyük ilgi gördü ki Kraliçe, saraya daha fazla Amerikan elması gelebilmesi için ithal elmalar üzerindeki gümrük vergisini kaldırdı. Kraliçe’nin beğenisiyle Pippin elmaları İngiltere’de imrenilen, seçkin bir çeşit hâline geldi; varlıklı İngiliz aileleri, bu egzotik çeşidi alabildiklerini göstererek itibar kazanmak için yerel çeşitlerin üç katı fiyat ödemeye razıydı. Coğrafya/Tarih: Pippin elmasının, 18. yüzyılın başlarında New York’ta Gersham Moore’un arazisi yakınında tesadüfen çimlenen bir fideden (“pip”) ortaya çıktığı düşünülüyor. Çeşit kısa sürede Amerika Birleşik Devletleri’nde yetiştirilen ilk çeşitlerden biri oldu; George Washington ve Thomas Jefferson da bu elmayı kendi arazilerinde yetiştirdi. 19. yüzyılda Londra’ya ihraç edilen Pippin elmaları, Kraliçe Victoria’nın gözdesi oldu. Zamanla Granny Smith gibi yeni çeşitlerin Amerikan pazarlarına girmesiyle Pippin elmaları popülerliğini yitirdi.
Bugün Pippin elmaları Kaliforniya’da ticari işleme amacıyla küçük ölçekte yetiştirilmekte, ayrıca Washington, Oregon, New York ve Virginia’daki özel çiftliklerde de bulunabilmektedir.
